Revisión de la práctica médica ISSN 2657-697X El espectro de interés de la revista incluye artículos originales y clínicos en el campo de todas las ciencias médicas. El Ministerio de Educación y Ciencia otorga 20 puntos por publicación en la Revista de Práctica Médica (Anuncio del Ministro de Educación y Ciencia del 1 de diciembre de 2021 sobre la lista de revistas científicas y materiales revisados ​​de congresos internacionales). Hasta finales de 2021, la revista se publicó con el título "International Review of Media Practice". Los números anteriores de la revista están disponibles en el sitio web del editor anterior. La revista está indexada en las siguientes bases de datos: EMBASE Bibliografía médica polaca Servicios servicales abstractos Índice Copérnico
Depresja u osób w wieku senioralnym jako problem zdrowia publicznego w Polsce. Przegląd literatury
Celem pracy jest określenie rozpowszechnienia depresji u seniorów na podstawie dostępnego piśmiennictwa. Artykuł obejmuje kwestie występowania depresji u osób w wieku senioralnym, analizuje czynniki wpływające na występowanie objawów depresji, porusza temat prób samobójczych wśród seniorów oraz przedstawia możliwości radzenia sobie z chorobą. Depresja osób starszych jest istotnym problemem dla zdrowia publicznego a edukacja społeczna jest bardzo ważną kwestią ze względu na ciągły wzrost liczby osób starszych w społeczeństwie oraz rosnącą liczbę przypadków depresji, aby skutecznie poprawić jakość życia seniorów.
Derechos de autor 2026 Review of Medical Practice https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0
Ciężki przypadek malarii powikłanej niedokrwistością autoimmunohemolityczną w przebiegu leczenia dożylnym artesunatem
Malaria jest ciężką chorobą pasożytniczą wywoływaną przez pierwotniaki z rodzaju Plasmodium rozpowszechnioną na obszarach strefy międzyzwrotnikowej i subtropikalnej. Wysokie temperatury i duża wilgotność powietrza sprzyjają namnażaniu wektora zarodźca malarii – komara widliszka z rodzaju Anopheles, którego samica jest odpowiedzialna za transmisję zarażenia w naturalnym środowisku przyrodniczym. W pracy przedstawiono powikłany przypadek malarii wywołanej przez Plasmodium falciparum o wysokiej parazytemii 11% z objawami niewydolności wielonarządowej – ostrą niewydolnością nerek z czarnomoczem malarycznym i anurią, zaburzeniami świadomości w przebiegu niedotlenienia ośrodkowego układu nerwowego, skazą krwotoczną, niewydolnością oddechową, uszkodzeniem wątroby, hiperpyreksją i hipotensją, która rozwinęła się w następstwie opóźnienia rozpoznania i transportu chorego do ośrodka tropikalnego. Pacjent przebywał przez 2 tygodnie w Gwinei w celach służbowych, nie stosując profilaktyki farmakologicznej rekomendowanej dla tej strefy geograficznej świata. Podobnie ciężki obraz kliniczny zimnicy zaobserwowano u współpracownika pochodzącego z Belgii, który był leczony jednoczasowo w swoim kraju. W terapii zastosowanodożylny artesunat oraz leczenie objawowe uzyskując całkowitą eradykację parazytemii z krwi obwodowej już w 3. dobie farmakoterapii przeciwmalarycznej. W 3. tygodniu hospitalizacji w okresie rekonwalescencji pojawiły się wykładniki gwałtownie pogłębiającej się niedokrwistości niemającej związku z nawrotem zarażenia, ani nieskutecznością terapii czy też opornością na zastosowane leki przeciwmalaryczne. Badania immunodiagnostyczne wykrywające obecność immunoglobuliny IgG opłaszczającej erytrocyty pacjenta potwierdziły ostrą anemię hemolityczną o etiologii autoimmunologicznej w następstwie leczeniu artesunatem. W terapii rzadkiego powikłania zastosowano transfuzję preparatów krwiopochodnych oraz systemową steroidoterapię z pozytywnym efektem terapeutycznym. Leczenie powikłanych przypadków malarii wymagających podania parenteralnych preparatów artemizyny powinno odbywać się wyłącznie w ośrodkach referencyjnych, posiadających udokumentowane doświadczenie praktyczne w tym zakresie.
Ocena funkcjonowania osób z niepełnosprawnościami - aktualne perspektywy i wyzwania
Współczesne podejście do oceny funkcjonalnej osób z niepełnosprawnościami odchodzi od tradycyjnego modelu medycznego na rzecz holistycznej perspektywy, opartej na Międzynarodowej Klasyfikacji Funkcjonowania, Niepełnosprawności i Zdrowia (ICF). W artykule dokonano analizy ewolucji modeli niepełnosprawności, przechodząc od podejścia medycznego, przez społeczne, aż do aktualnego modelu biopsychospołecznego, na którym oparty jest ICF. Klasyfikacja ta zastąpiła wcześniejszą ICI DH (International Classification of Impairments, Disabilities, and Handicaps), która koncentrowała się na negatywnych aspektach zdrowia i była modelem liniowym (kaskadowym) i przyczynowo-skutkowym. Nowe podejście ICF zakłada, że niepełnosprawność jest wynikiem interakcji między stanem zdrowia danej osoby a czynnikami środowiskowymi i osobowymi. Klasyfikacja ta nie ocenia ludzi, lecz jedynie opisuje ich stan funkcjonowania w różnych sferach życia. W artykule omówiono powiązane z ICF, niezależne od diagnozy narzędzia oceny, takie jak WHODAS 2.0. Przedstawiono również zastosowanie oceny funkcjonalnej w różnych kontekstach oraz omówiono rolę nowoczesnych technologii, takich jak sensory noszone i sztuczna inteligencja.
Wybrane problemy związane z przebytym udarem mózgu – perspektywa fizjoterapeuty
Udar mózgu (UM) w Polsce rocznie dotyczy ok. 80 tys. osób, jest trzecią przyczyną zgonów (na świecie drugą), główną przyczyną niepełnosprawności osób dorosłych, też w skali globalnej. UM to wyzwanie dla zespołów medycznych a szczególnie fizjoterapeutów i problem społeczno-ekonomiczny. Istotna jest utrata sprawności lokomocyjnej i upadki po UM (od pierwszego tygodniu po UM dotyczą 7% osób, ich liczba stopniowo wzrasta do 55–73% po roku). Przyczyny upadków po UM są zwykle złożone (zaburzenia równowagi, deficyty sprawności lokomocyjnej, poznawcze, depresja, PTSD). Upadki to ryzyko złamań, hospitalizacji, kolejnych udarów, pogarszania koncentracji, motywacji, poczucia bezpieczeństwa, lęku przed aktywnością z ograniczaniem udziału pacjenta w rehabilitacji, życiu codziennym i społecznym. W artykule podano dane epidemiologiczne wymienionych problemów, ogólne koszty, które ponoszą państwa i społeczeństwa w związku z leczeniem, rehabilitacją czy świadczeniami związanymi z udarem mózgu, omówiono zaburzenia zdrowia psychicznego osób po UM, ale także jego najbliższych. Zwrócono uwagę na to, że fizjoterapeuta może mieć znaczny wpływ na poprawę stanu zdrowia nie tylko somatycznego, ale też psychicznego i dobrostanu osoby po UM, spędza relatywnie więcej czasu z pacjentem niż pozostali pracownicy ochrony zdrowia, często nawiązuje z nim bliższe relacje, może najwcześniej zwrócić uwagę na niepokojące objawy depresyjne, których rodzina czasem nie zauważa, skontaktować się z psychologiem a przede wszystkim wzmacniać motywację, m.in. poprzez przekazywanie chorym nadziei na to, że fizjoterapia umożliwi im powrót do funkcjonowania i codziennego życia.
World mental health report. Transforming mental health for all.
Mental health is critically important to everyone, everywhere. All over the world, mental health needs are high but responses are insufficient and inadequate. The World mental health report: transforming mental health for all is designed to inspire and inform better mental health for everyone everywhere. Drawing on the latest evidence available, showcasing examples of good practice from around the world, and voicing people’s lived experience, it highlights why and where change is most needed and how it can best be achieved. It calls on all stakeholders to work together to deepen the value and commitment given to mental health, reshape the environments that influence mental health, and strengthen the systems that care for mental health.
Światowy raport o zdrowiu psychicznym. Powszechny dostęp do zdrowia psychicznego.
Zdrowie psychiczne jest niezwykle ważne dla każdego i wszędzie. Na całym świecie potrzeby w zakresie zdrowia psychicznego są wysokie, ale odpowiedzi są niewystarczające i niewystarczające. Raport „Światowy raport o zdrowiu psychicznym: transformacja zdrowia psychicznego dla wszystkich” ma na celu inspirowanie i informowanie o lepszym zdrowiu psychicznym dla każdego i wszędzie. Opierając się na najnowszych dostępnych dowodach, prezentując przykłady dobrych praktyk z całego świata i wyrażając doświadczenia ludzi, raport podkreśla, dlaczego i gdzie zmiany są najbardziej potrzebne oraz jak najlepiej je osiągnąć. Wzywa on wszystkie zainteresowane strony do współpracy w celu pogłębienia wartości i zaangażowania w zdrowie psychiczne, przekształcenia środowisk wpływających na zdrowie psychiczne oraz wzmocnienia systemów opieki nad zdrowiem psychicznym.
Polikarp Girsztowt (1827–1877) i jego kilka słów o trądzie
Trąd, choć nie występował bezpośrednio na ziemiach polskich, wzbudzał zainteresowanie lekarzy, szczególnie związanych z Warszawą i carskim Uniwersytetem Warszawskim. Wśród nich miejsce szczególne zajmuje Polikarp Girsztowt, który w swojej niedokończonej książce Chirurgia ogólna i szczegółowa problematyce tej choroby poświęcił wiele miejsca, odwołując się do najwybitniejszych znawców problemu.
Derechos de autor 2026 https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0
Nieobecność rodzimego trądu w populacji polskiej XVI–XXI wieku
Trąd pojawił się w Polsce w wieku XIII, zanikł – jako choroba autochtoniczna – ostatecznie do wieku XVI. Od tamtego czasu do dziś nigdy nie pojawiła się transmisja lokalna. Przez ponad 500 lat diagnozowano jedynie sporadyczne przypadki przywleczone (2 ostatnie w roku 2019). Dane historyczne, wsparte badaniami Odona Bujwida wśród Polonii Brazylijskiej, wskazują na znaczną odporność populacji polskiej w stosunku do trądu. Badania te winny być kontynuowane. Mimo to masowa emigracja zagraża przywleczeniem trądu Polski.
przypadki autochtoniczne (rodzime) i przywlekane (importowane)
Trąd (choroba Hansena), jedna z najstarszych i najokrutniejszych chorób człowieka, obecnie uleczalna, uważana jest w Europie za całkiem egzotyczną, nie dotyczącą naszego kontynentu. Jednak nieliczne, niedokładnie rozeznane i niedoszacowane przypadki wciąż istnieją w XXI w. Dotyczą one głównie starych, liczących wiele dziesiątków lat ognisk o niskiej endemiczności i lokalnej, najczęściej rodzinnej i sąsiedzkiej transmisji w izolowanych regionach wiejskich niektórych państw.
Riketsjozy i gorączka Q niedocenianym zagrożeniem zdrowotnym dla człowieka
Riketsjozy i gorączka Q należą do infekcyjnych chorób odzwierzęcych, rzadko uwzględnianych w diagnostyce różnicowej w codziennej praktyce lekarskiej. Niewłaściwie zebrany wywiad epidemiologiczny oraz stosunkowo mało charakterystyczny obraz kliniczny są przyczyną znacznych trudności diagnostycznych i niedoszacowanej oceny częstości występowania tych zakażeń w populacji. W pracy opisano charakter czynników etiologicznych tych niecodziennych zakażeń, omówiono drogi transmisji wywołujących je patogenów, ekspresję kliniczną oraz zasady postępowania diagnostyczno-terapeutycznego. Publikacja ma charakter przeglądowy, oparty na analizie dostępnej literatury naukowej. Drobnoustroje z rodzaju Rickettsia, dla których wektorami są kleszcze, wywołują u człowieka gorączki plamiste. Gatunki R. slovaca i R. raoultii odpowiadają za zespół objawów chorobowych określanych akronimem SENLAT (scalp eschar and neck lymphadenopathy after tick bite), natomiast R. monacensis wywołuje chorobę podobną do śródziemnomorskiej gorączki plamistej. Do charakterystycznych objawów SENLAT należą: strup w miejscu ukłucia przez kleszcza, limfadenopatia oraz miejscowa utrata włosów. Zakażenie R. helvetica może przebiegać łagodnie z gorączką, bólem głowy oraz bólami mięśni. Choroba może również manifestować się wysypką plamistą, utrzymującym się osłabieniem mięśni, zapaleniem osierdzia lub zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych. Częste objawy zakażenia R. monacensis to gorączka, ból głowy, wysypka oraz strup w miejscu inokulacji. Bakterie należące do rodzaju Rickettsia można zakwalifikować do następujących grup filogenetycznych: rodowej, gorączek plamistych, tyfusu i stosunkowo niedawno wyłonionej grupy przejściowej. Według innego podziału systematycznego, drobnoustroje te można też przyporządkować do następujących kategorii: gorączek plamistych, tyfusu oraz grupy Rickettsia bellii i grupy R. canadensis. Gatunki riketsji z grupy gorączek plamistych, które występują w Polsce, to: R. slovaca, R. raoultii, R. helvetica i R. monacensis. Wektorami dla tych bakterii są m.in. kleszcze Ixodes ricinus i Dermacentor reticulatus. Sugeruje się, że ludzie są przypadkowymi żywicielami riketsji powodujących gorączki plamiste SFG (spotted fever group). Przyjmuje się, że do zakażenia dochodzi w czasie pożywiania się kleszcza krwią pacjenta. Niektóre gatunki riketsji wywołujących SFG przenoszą się w kleszczach transowarialnie i transstadialnie, m.in. R. parkeri w organizmie kleszcza Amblyomma americanum i R. helvetica w ciele I. ricinus. Z tego względu sugeruje się, że kleszcze spełniają także rolę rezerwuaru dla tych mikroorganizmów. Jednakże dodatkowo kleszcz musi być zdolny do podtrzymania infekcji w swoim organizmie. Wiele badań środowiskowych sugeruje, że rezerwuarami riketsji są też niektóre zwierzęta, w tym Cervus nippon yesoensis – podgatunek jelenia wschodniego, sarna europejska, a nawet myszy. Oprócz riketsji przenoszonych przez kleszcze, warto też wspomnieć o innych gatunkach tych drobnoustrojów, wymagających do transmisji odmiennych przenosicieli. Rickettsia prowazekii, wywołująca dur wysypkowy (dur epidemiczny, tyfus plamisty), przenoszona jest przez wesz ludzką (Pediculus humanus), a rezerwuarem drobnoustroju i źródłem zakażenia jest wyłącznie człowiek. Zakażenie następuje w czasie żerowania wszy na skórze lub poprzez przypadkowe wtarcie odchodów wszy w uszkodzoną skórę. Rickettsia typhi, odpowiedzialna za dur endemiczny (dur myszy), jest przenoszona przez pchły, a rezerwuarem mikroorganizmu w środowisku naturalnym są szczury, myszy i koty. Na podstawie Ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 roku (Dz.U. 2008, Nr 234, poz. 1570 z późn. zm.) gorączki plamiste i inne riketsjozy podlegają w naszym kraju prawnemu obowiązkowi rejestracji. Według rocznych meldunków epidemiologicznych Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie w 2023 r. zgłoszono 10 przypadków zachorowań, w tym 6 wymagających hospitalizacji (60%), co stanowiło zapadalność na poziomie 0,027 na 100 tys. mieszkańców. Pacjenci pochodzili przeważnie z terenów województwa mazowieckiego.
Derechos de autor 2025 Review of Medical Practice https://creativecommons.org/licenses/by-nc-sa/4.0
Znaczenie kleszczy w epidemiologii wybranych infekcyjnych chorób transmisyjnych
Choroby przenoszone przez kleszcze stanowią niezwykle istotny i stale nasilający się problem zdrowotny w Polsce i Europie. Celem pracy jest omówienie najczęściej występujących zakażeń wywoływanych przez Borrelia burgdorferi s.l. oraz wirusy kleszczowego zapalenia mózgu, które są najczęściej notowanymi chorobami odkleszczowymi człowieka w krajach europejskich. Analizie poddane zostały informacje dotyczące charakteru czynnika etiologicznego, objawów klinicznych, metod rozpoznawania, leczenia oraz epidemiologii wspomnianych chorób, zebrane na podstawie aktualnych publikacji medycznych dostępnych w bazach prac naukowych. Praca obrazuje skalę problemu, a także zwraca uwagę na właściwą profilaktykę i odpowiednio dobraną diagnostykę pacjentów z objawami chorobowymi zakażeń infekcyjnych.
Zapomniane choroby odkleszczowe o wysokim potencjale ekspansywności
Zapomniane choroby odkleszczowe o wysokim potencjale ekspansywności Lewczuk A., Gryczewski r., Chwal S., Szczygieł M., Korzańska G., Niciak R., Woszczyk D., Werner A. 1 Studenckie Towarzystwo Naukowe Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, 2 Studenckie Koło Naukowe Medycyny Tropikalnej, Pracownia Chorób Tropikalnych i Pasożytniczych, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, 3 Zakład Biologii i Parazytologii Lekarskiej, Instytut Biostrukturalnych Podstaw Nauk Medycznych Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu Choroby przenoszone przez kleszcze stanowią grupę wyjątkowych zakażeń o sukcesywnie poszerzającym się zasięgu rozprzestrzeniania geograficznego, niezwykle różnorodnej, często mało charakterystycznej ekspresji klinicznej oraz narastającej patogenności dla organizmu człowieka. Ze względu na promowanie aktywnego stylu życia, związanego z aktywnością turystyczną i rekreacyjną w naturalnym środowisku przyrodniczym, często na terenach zalesionych, obszarach bujnych łąk i dzikich pastwisk, zwiększa się zagrożenie związane z przypadkową transmisją odkleszczowych patogenów do organizmu człowieka. Z drugiej strony, zwiększająca się długość życia, często towarzyszące choroby o charakterze przewlekłym, obniżające sprawność układu odpornościowego, a także stosowane terapie immunosupresyjne lub immunomodulacyjne są czynnikami zwiększającymi w istotny sposób ryzyko rozwoju cięższych objawów chorobowych i odległych następstw klinicznych tych rzadko podejrzewanych zarażeń. Anaplazmoza Czynnik etiologiczny Ludzka anaplazmoza (HGA), nazywana dawniej ehrlichiozą granulocytarną, jest chorobą zakaźną, wywoływaną przez drobnoustroje z gatunku Anaplasma phagocytophilum (dawniej Ehrlichia phagocytophilum). Są to Gram– bakterie, będące obligatoryjnymi pasożytami wewnątrzkomórkowymi, wykazujące tropizm do granulocytów obojętnochłonnych człowieka. Cykl rozwojowy Choroba ta może rozwijać się zarówno u ludzi, jak i zwierząt. Zakażenia zanotowano u licznych gatunków zwierząt domowych oraz dzikich. Przypadki śmiertelne obserwowano m.in. wśród owiec, bydła, reniferów, jeleni, łosi, psów i ludzi. Najczęściej do wystąpienia HGA przyczynia się ukłucie przez kleszcza z rodzaju Ixodes. Zarówno w Polsce, jak i w Europie jest to zwykle I. ricinus. Stwierdzono również obecność A. phagocytophilum u innych gatunków kleszczy występujących w Europie, takich jak I. hexagonus, I. trianguliceps czy I. persulcatus. Szczepy bakterii patogenne dla człowieka mogą być przenoszone za pośrednictwem kleszczy w wyniku transmisji od koni, psów, niektórych gatunków przeżuwaczy, jeży, lisów czy też dzików. Do zakażenia może również dojść drogą przezłożyskową, w wyniku transfuzji krwi od osoby chorej czy przez kontakt z mięsem zakażonych zwierząt – są to jednak przypadki rejestrowane sporadycznie. Epidemiologia Obszarami endemicznego występowania HGA na świecie jest północno-wschodnia i północno-środkowa część Stanów Zjednoczonych oraz Kalifornia. Natomiast pierwszy przypadek zachorowania w Europie zarejestrowano w Słowenii w 1995 r. Zachorowalność na HGA cechuje się sezonowością; najwięcej przypadków odnotowuje się w okresie od kwietnia do października, co związane jest z występowaniem warunków atmosferycznych sprzyjających zakażeniom. Szczególnym ryzykiem zachorowania obarczeni są ludzie mieszkający na wsi, myśliwi, leśnicy, rolnicy oraz osoby uprawiające sport na łonie natury. W Europie HGA występuje znacznie rzadziej aniżeli w USA. Fakt ten nie wynika z różnic w występowaniu A. phagocytophilum wśród kleszczy rodzaju Ixodes – w obu przypadkach jest to mniej więcej 3%. W Europie szacunkowo stwierdzono do tej pory ok. 300 przypadków zachorowań na HGA u ludzi. Jest to niewątpliwie stosunkowo niewiele, patrząc na powszechność występowania patogenu powodującego tę chorobę zarówno wśród kleszczy, jak i wśród zwierząt, ponieważ HGA jest najczęściej występującą chorobą odkleszczową w Europie. Może to wynikać z często bezobjawowego przebiegu HGA. Przypadki choroby odnotowuje się często w Austrii, Belgii, Chorwacji, Czechach, Francji, Holandii, Niemczech, Norwegii, Portugalii, Polsce, Słowacji, Słowenii, Szwajcarii, Szwecji, Wielkiej Brytanii oraz we Włoszech. Według badań w Polsce obecność przeciwciał wskazujących na przebycie HGA występuje u 2–5% zdrowych dawców krwi. W zachodniej Norwegii podobną właściwość stwierdzono w 16% przebadanych analogicznych próbek krwi. W Belgii wartość ta waha się na poziomie 14–17%, natomiast w Szwajcarii wynosi tylko 1,13%. Testy na obecność swoistych przeciwciał wskazujących na przebycie HGA nie są rutynowo przeprowadzane wśród dawców
Promienica nieoczekiwaną przyczyną przewlekłej uogólnionej limfadenopatii
Promienica szyjnotwarzowa jest najczęstszą klasyczną postacią rzadkiej choroby wywoływanej przez bakterie z rodzaju Actinomyces, ale uogólnioną limfadenopatię wywołuje sporadycznie. Powolny wzrost drobnoustroju na podłożach sztucznych i szczególne wymagania hodowli mikrobiologicznej często utrudniają jego izolację z materiału biologicznego, pobranego z wymazów i bioptatów tkankowych. Objawy promienicy mogą imitować choroby rozrostowe głowy lub szyi, przy których opóźnienie w ustaleniu ostatecznego rozpoznania klinicznego jest szczególnie niekorzystne, takie jak chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, rak: tarczycy, jamy ustnej, gardła i krtani, płuca lub przerzuty z innych narządów wewnętrznych. W publikacji przedstawiamy przypadek 43-letniego pacjenta, który został przyjęty na oddział kliniczny w celu diagnostyki różnicowej limfadenopatii z podejrzeniem choroby pasożytniczej. Wykonane wcześniej badania patomorfologiczne materiału uzyskanego w wyniku licznych biopsji węzłów chłonnych nie potwierdziły żadnej choroby nowotworowej, a obraz zmian chorobowych w badaniu tomografii komputerowej przemawiał za odczynowym procesem zapalnymi. Przeprowadzono pełną wielokierunkową diagnostykę różnicową w kierunku chorób zakaźnych i układowych tkanki łącznej, w wyniku której nie zdołano znaleźć przyczyny przewlekłej limfadenopatii. Retrospektywna ocena mikrobiologiczna wycinków histopatologicznych z powiększonych węzłów chłonnych pozwoliła na nieoczekiwane potwierdzenie aktinomykozy. Pacjent otrzymał skojarzoną celowaną antybiotykoterapię systemową, w wyniku której obserwowano regresję zmian zapalnych węzłów chłonnych. Przedstawiany przypadek dowodzi konieczności uwzględniania rzadko spotykanych chorób infekcyjnych w diagnostyce różnicowej limfadenopatii oraz zwraca uwagę na możliwość każdorazowej rewizji rozpoznania przy użyciu zachowanych preparatów patomorfologicznych.
Effect of Caesarean Section on Subsequent Child Development
Caesarean section is a method of terminating pregnancy and the most commonly performed obstetric surgical procedure worldwide, with the number of cesarean sections in Poland and globally continuously increasing. Obstetric and non-obstetric indications for cesarean section have been strictly defined by the Polish Gynecological Society. Currently, the most commonly used technique for this operation is the transverse incision via the Pfannenstiel approach. Surgical termination of pregnancy may have numerous consequences for child development. Children born by cesarean section often do not meet all the conditions necessary to initiate proper respiratory function and appropriate cardiovascular adaptation. Different colonization of the intestines by microorganisms in infants born by cesarean section is responsible for disturbances in the bacterial flora of the gastrointestinal tract, which may increase the risk of obesity and have many other serious consequences, such as the development of various diseases. Results of individual studies indicate that cesarean section carries an increased risk of asthma, allergic diseases, systemic connective tissue disorders, immune deficiencies, and intestinal diseases in the later development of the child. Children born by cesarean section, compared to those born naturally, are exposed during delivery to different physical, microbiological, hormonal, and medical factors. These influence physiological processes and consequently shape the child's health not only in the neonatal period but also during adolescence and adulthood.
Shingles and Its Preventative Possibilities in Poland
Shingles is an infectious disease caused by the varicella-zoster virus (Varicella-Zoster Virus, VZV). The virus reactivates in people who have had chickenpox in the past and after close contact with children with chickenpox, usually within family. It is estimated that almost every person has had contact with VZV in their lifetime, which translates into a potentially high incidence of shingles. Having shingles is associated with the risk of serious complications, both local and neurological, which can significantly reduce the quality of life of patients. Treatment of shingles and its complications is difficult and poses a great challenge, which also emphasizes the importance of preventive measures. This article discusses shingles as a disease and the possibilities of its prevention in Poland.
Paradoxical Skin Reaction in Patients with Rheumatoid Arthritis Treated with TNF-α Inhibitors
Rheumatoid arthritis (RA) is a chronic autoimmune disease characterized by progressive joint damage driven by ongoing inflammation. The introduction of innovative therapies, including biological drugs, has significantly improved patients' quality of life by reducing the severity of joint destruction and slowing disease progression. Some patients undergoing biological therapy may experience adverse effects, including local skin reactions at the injection site and, much more rarely, generalized changes such as de novo psoriasis and other paradoxical skin reactions. This paper describes 2 cases of female patients with a long history of RA (68 and 73 years old), in whom administration of TNF-α inhibitors (Certolizumab pegol in the first, Etanercept in the second) led to allergic urticaria and paradoxical psoriasis. After discontinuation of these drugs, gradual symptom resolution was observed, allowing for alternative treatment with Tocilizumab – a drug from the IL-6 inhibitor group. Reduction of disease symptoms and regression of skin symptoms were achieved. According to literature data, using a drug with the same mechanism of action in the next line of therapy would be associated with a higher risk of psoriasis recurrence. The presented cases emphasize the need for careful monitoring of adverse effects of drugs used in biological therapy, especially regarding the induction of skin complications, not only local but also generalized.
Dapsone – Should It Be Considered as a Treatment Option for Acne, Rosacea and Hidradenitis Suppurativa?
Dapsone is a chemical compound belonging to the sulfone group, primarily used as a first-line treatment for leprosy. Beyond this indication, it possesses a broad spectrum of antibacterial, antiparasitic, immunosuppressive/immunomodulatory, and anti-inflammatory properties, playing a key role in the management of numerous dermatological conditions. It is considered the first-line therapy for dermatitis herpetiformis and erythema elevatum diutinum. Additionally, it is employed in the treatment of other skin disorders such as bullous pemphigoid, mucous membrane pemphigoid, cutaneous lupus erythematosus, among others. This article discusses the therapeutic potential of dapsone in the treatment of acne vulgaris, rosacea, and hidradenitis suppurativa. Furthermore, an overview of dosing regimens used in other dermatological diseases is provided.